آنچه به عنوان یک مستند پزشکی تاثیرگذار درباره ابتلای دبورا لوگان به بیماری آلزایمر و تلاش‌های دخترش به عنوان پرستار شروع می‌شود، به تصویری جنون‌آمیز از ترسناک‌ترین حالت زوال عقل تبدیل می‌گردد؛ چرا که وقایعی تکان‌دهنده خانواده و گروه فیلم‌برداری را آزار می‌دهد و شرارتی وصف‌ناپذیر تهدید می‌کند که تار و پود سلامت روان همه آن‌ها را از هم بپاشد.

ماشین‌ها کنترل جهان را به دست گرفته‌اند، اما انسان‌ها را در این باور نگه داشته‌اند که هنوز خودشان رئیس هستند. اندرویدها به مایع مغزی انسان نیاز دارند، زیرا بدون آن مغزهای اندرویدی کار نمی‌کنند. این روند ادامه دارد تا اینکه یک دانشمند دیوانه راهی برای تولید مصنوعی این مایع مغزی پیدا می‌کند.

در اتاقی اثیری با سقف بلند، زنانی به انتظار ایستاده‌اند؛ شاید اینجا برزخ است و آن‌ها مرده‌اند. در این اتاق، دو زن جوان، یکی بازیگر و دیگری روان‌شناس، آخرین روزهای زندگی خود را از صفحه تلویزیون تماشا می‌کنند. هر دو با مردان متأهل رابطه داشته‌اند، هر کدام مواجهه‌ای طولانی با همسر معشوق خود داشته و هر دوی این صحنه‌ها در یک توالت زنانه رخ داده است؛ یکی در پشت‌صحنه تئاتری که در آستانه پیش‌نمایش است و دیگری در یک تالار اپرا در طول پرده اول. روابط میان هر جفت از زنان جوان و مسن‌تر چرخش‌های غافلگیرکننده‌ای پیدا می‌کند و در اتاقِ دارای تلویزیون، موجودی خیالی در حین تماشا، سوالات کاوشگرانه و چالش‌برانگیزی از این دو زن جوان می‌پرسد.